Wor de Nordseewellen trecken an de Strand,
Wor de geele Ginster bleiht in Dünensand,
Wor de Möven schrie'en gell in Sturmgebrus,
Dor is mine Heimat, dor bin ick to Hus.

Well- und Wogenruschen was min Weegenleed
Un de wilde Dünen sach'n min Kinnerlied,
Markten ok min Sehnen un min heil Begehr:
Dör te Welt to flegen, ower Land un Meer.

Woll hett mi dat Lewen all min Lengen stillt,
Hett mi all dat gewen, wat min Hart erfüllt,
All dat is verswunnen, wat mi drück un dreb,
Heb dat Glück woll funnen, doch dat Heimweh bleb.

Heimweh na min lewe, lüttje Inselland,
Wor de geele Ginster bleiht in Dünensand,
Wor de Möven schrie'en gell in Stormgebrus,
Dor is mine Heimat, dor bin ick to Hus!